Wąski pokój z oknem wychodzącym na północ ma jedną zasadniczą cechę: przez cały dzień wpada do niego wyłącznie światło rozproszone. Nie ma tu bezpośredniego słońca, które oślepiałoby przy biurku, ale też nie ma naturalnego kontrastu, który pomaga oczom odpocząć. Efekt jest taki, że ekran monitora staje się najjaśniejszym punktem w pomieszczeniu i to on wymusza na wzroku nieustanne przystosowywanie się. Ustawienie biurka prostopadle do okna, a nie tyłem do niego, pozwala złapać różnicę jasności między monitorem a ścianą za nim. Dzięki temu źrenice nie muszą zamykać się i otwierać przy każdym spojrzeniu na klawiaturę.

Kluczowa jest odległość biurka od okna. W wąskim pokoju kusi, żeby wepchnąć blat pod samą szybę, ale wtedy światło z zewnątrz pada na ekran i tworzy na nim refleksy. Lepiej odsunąć biurko o 40–60 cm od ściany z oknem i ustawić je bokiem, tak by światło dzienne wpadało z lewej strony, jeśli pracujesz prawą ręką. Monitor powinien stać na wysokości oczu, a jego górna krawędź nie może znajdować się powyżej linii wzroku. Jeśli masz w pokoju tylko jedno okno i zastanawiasz się, jak rozplanować w nim światło, żeby nie było ciemno, poczytaj wskazówki zebrane w materiale na stronie budmar-domy.pl — znajdziesz tam konkretne rozwiązania dla wąskich wnętrz.

Sama lampa biurkowa wymaga w północnym pokoju innego ustawienia niż w nasłonecznionym. Nie stawiaj jej przed monitorem ani bezpośrednio za nim, bo wtedy światło odbija się od matrycy i tworzy smugę. Najlepiej sprawdza się lampa z regulowanym ramieniem, ustawiona z boku biurka, nieco powyżej poziomu blatu i skierowana na dokumenty lub klawiaturę, a nie na ekran. Temperatura barwowa powinna być zbliżona do światła dziennego, czyli w granicach 4000–5000 K — zbyt ciepłe światło przy pracy z kodem czy tekstem męczy bardziej niż chłodne. Warto też zadbać o to, by ściana za monitorem nie była biała i pusta, bo wtedy kontrast między ekranem a tłem staje się zbyt duży. Ciemniejszy, matowy kolor ściany albo półka z książkami za biurkiem rozwiążą ten problem.

Na koniec dwie rzeczy, o których się zapomina. Pierwsza to pozycja krzesła względem okna — jeśli siedzisz tyłem do szyby, na ekranie pojawi się cień twojej głowy, a wzrok będzie uciekał w stronę jedynego źródła światła. Druga to pora pracy. W północnym pokoju po godzinie 16.00 naturalnego światła jest tak mało, że lampa biurkowa staje się głównym oświetleniem i musi być włączona zanim zrobi się szaro. Czekanie do zmroku oznacza pracę w półcieniu, a to najkrótsza droga do pieczenia oczu i bólu głowy.